Jak się pojawiło srebro koloidalne w kosmosie? Podczas zimnej wojny, wystrzelenie sztucznego, radzieckiego satelity „Sputnik” w październiku 1957 roku zapoczątkowało kosmiczny wyścig pomiędzy USA a ZSRR. Współzawodnictwo w eksploracji kosmosu, które miało się zakończyć lądowaniem człowieka na księżycu, było największym bodźcem w rozwoju nauki XX wieku.

Nowe wyzwania technologiczne obejmowały przede wszystkim opracowanie systemu podtrzymywania życia załogi znajdującej się przez dłuższy czas w przestrzeni kosmicznej.[1]

System podtrzymywania życia – to grupa urządzeń pozwalająca przetrwać człowiekowi w przestrzeni kosmicznej. Jego zadaniem jest zapewnienie – powietrza, jedzenia i przede wszystkim wody. Ostatnia jest bez wątpienia najważniejszym elementem wspomagającym życie na pokładzie statku kosmicznego. Należy zauważyć, iż zapotrzebowanie na wodę członka załogi wynosi 4,5 l/dzień (w postaci płynu lub wody w żywności), co stanowi dwukrotność masy dziennego zapotrzebowania jedzenia i tlenu łącznie! Zanieczyszczenie bakteryjne wody pitnej stanowiłoby poważne zagrożenie dla zdrowia – możemy sobie wyobrazić problemy z zapaleniem żołądka i jelit, biegunką i wymiotami w kosmosie.[2]

W połowie lat 60. NASA rozpoczęło badania nad użyciem srebra do kontroli zanieczyszczenia mikrobiologicznego w systemach zaopatrzenia statków kosmicznych w wodę. Naukowcy doszli do wniosku, że stężenie srebra wynoszące tylko 50 ppb (0,05 ppm) było wystarczające do dezynfekcji wody.[3] Zaprojektowano proste urządzenie elektrodowe do przepuszczania słabego prądu przez anodę srebrną w celu dodania cząstek srebra do wody. [4] W taki sposób po raz pierwszy w USA użyto fizycznej metody – elektrolizy do uzyskania koloidu srebra.

Nanosrebro w przestrzeni kosmicznej

Amerykanie po raz pierwszy wykorzystali srebro koloidalne w kosmosie na statkach programu Apollo w latach 1966-1972. Cząsteczki srebra w wodzie nie tylko zapobiegały tworzeniu się w niej drobnoustrojów, ale także korozji systemów dystrybucji i przechowywania wody na statkach.[5] Z tego powodu srebro koloidalne stało się podstawą w przyszłych systemach wody pitnej dla amerykańskich statków kosmicznych.

W 2011 roku NASA opublikowało raport opisujący eksperymenty mające na celu ocenę technologii antyseptyków na bazie srebra i biobójczych właściwości srebra jonowego – https://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/20110014435.pdf.

 

 

[1] David J. Barillo, David E. Marx, 2014. Silver in medicine: A brief history BC 335 to present

[2] Michele N. Birmele, LaShelle E. McCoy, Michael S. Roberts, 2011. Disinfection of Spacecraft Potable Water Systems by Passivation with Ionic Silver

[3] NASA Technical Reports Server (NTRS) 19690005162: Development of an electrolytic silver-ion generator for water sterilization in Apollo spacecraft water systems. Apollo applications program Final report

[4] Wilbert E. Ellis and Noel C. Willis Jr. Design, 1968. Development, Fabrication, and Test of an Environmental/Thermal Control and Life Support System in Support of the Apollo Applications Program

[5] K. Daues/NASA Johnson Space Center, 2006. A History of Spacecraft Environmental Control and Life Support Systems