Zawartość srebra została stwierdzona we wszystkich tkankach organizmów wodnych i lądowych (w zakresie stężeń 0,005 – 0,6 ppm). Pierwiastek występuje także w ludzkim organizmie, do którego dziennie przedostaje się od 20 do 80 μg srebra, za sprawą naturalnie występujących cząstek tego metalu w warzywach, owocach oraz mięsie.

U zdrowej osoby dorosłej stężenie srebra w organizmie wynosi do 0,1 promila. Naukowcy oceniają, że po dostarczeniu srebra 98-99% jest wydalane na drugi dzień, a 1-2% pozostaje w organizmie. Pomimo tej niewielkiej ilości, pierwiastek jest jednym z najważniejszych mikroelementów w naszym ciele – między innymi odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Niedobór lub brak tego metalu w organizmie objawia się zwiększoną  podatnością na infekcje.

W latach 90. XX w. naukowcy potwierdzili, iż osoby ze stosunkowo niskim poziomem srebra w tkankach, często chorują na choroby wirusowe, bakteryjne oraz grzybicze.

Czy należy się obawiać zatrucia srebrem?

Na początku lat 2000 zespół naukowców na czele z dr. Cristina Bosetti dowiedli braku toksycznego wpływu srebra na komórki ludzkie.

Istnieją jednak pewne badania mówiące o szkodliwej dawce tego pierwiastka. Na przykład dr. J. Szymańska podaje, iż od 25g srebra nagromadzonego w organizmie mogą pojawić się oznaki srebrzycy (o której więcej w następnym artykule). Jednak by skumulować taką ilość w tkankach należałoby na przestrzeni kilku miesięcy przebywać w okolicy kopalni rudy srebra lub wypijać kilka litrów wody srebrnej dziennie.